Vakantieblog

Ik ben wel weer van plan om deze vakantie een blog bij te gaan houden. We gaan dit jaar met de caravan op stap naar Kroatië. Jammer genoeg duurt het nog twee weken voor we gaan. En aangezien ik weer in de Blog-flow moet komen ga ik proberen om al mijn vakanties vast te leggen. Zoveel meegemaakt, zo veel bestemmingen in zo veel jaren. Ik ga het echt doen. Voor later. Voor het nageslacht. Voor de historici. Voor de annalen van de familie. Voor... Ja ook voor mezelf.

Eigenlijk is op vakantie gaan mijn grootste hobby. Altijd geweest. En volgens F. is mijn geheugen hierover ook niet normaal. We zullen zien of dat klopt. Voor nu begint de zomervakantie 2018 met een hittegolf en een dreigend droogte-record. Ook goed om vast te leggen. Onze voortuin is herfstig. Te laat begonnen met sproeien. Sinds 1976 is het niet zo droog geweest. Toen was ik 13 en zwom met mijn klasgenoten in Bad Boekelo. Waarover later nog wel eens meer.
Mert heeft het spelletje Patience ontdekt. Hij is nu 12 en gaat na de vakantie naar de middelbare school, hetgeen hem soms aanvliegt. Gelukkig duurt dat nog zes weken. Een nieuwe fiets en een agenda heeft hij al. Nu de rest nog

Dochter Ebru is 14 en heeft de overgang naar 4 HAVO met glans doorstaan. Een eindlijst zonder onvoldoendes.
Dochter Anouk is uithuizig. Studeert in Maastricht en heeft de overgang naar haar derde studiejaar ternauwernood doorstaan. Ze gaat nu stage lopen voor haar opleiding Spaans en Engels op een van de Canarische eilanden. Lucky her...

Maandag 23 juli 2018. Zomer. Warm. Droog. Vakantie. Laat maar komen.

Loslaten

Het leven bestaat uit loslaten. Maar niet mijn skottel. Braaien kan ook thuis. En je blijft in vakantiestemming. Toch?

Toch die gebarsten tegel eens vervangen

Bezig

Op het nieuws is het hoofditem vandaag het slechte weer in grote delen van Nederland. Nu blijkt maar weer eens dat we hier in het Oosten nog zo slecht niet zitten. De hele dag is het stralend weer geweest. Wel een beetje winderig. Nu, 16.35 uur, begint het in de verte wat te rommelen zodat ik vrees dat we er ook hier aan moeten geloven. Mert is bij een vriendje zwemmen en de dames leggen visites af in verband met het suikerfeest vandaag.

Ik heb de caravan helemaal leeggeruimd en drie kratten gemaakt: de inhoud van de eerste moet terug in de caravan. Gereinigd en al. De inhoud van de tweede moet zijn plek terugkrijgen in huis en de derde zet ik op een van de kinderkamers. Haarborstels, loomringetjes, spelletjes, boekjes, stiften en ga zo nog even door. Ordung muss sein. 

En morgen de tuin maar eens doen.

Gras

Waterlelie snoeien

Weer thuis

Na een voorspoedige reis staat de caravan weer op zijn vertrouwde plekje te wachten op uitruimen en schoonmaken.

En de rest. De wasmachine heeft al twee keer gedraaid en het einde is nog niet in zicht. Zo ook de vaatwasser. De laatste campingvaat heb ik zo in de caravan geschoven vanmorgen...

Bij thuiskomst de post even doorgenomen en de kinderen zijn meteen de buurt in gevlogen. Anouk opgehaald want die blijft de komende weken hier, de nodige visite al ontvangen, voor honderd euro boodschappen gedaan en na het eten als een blok in slaap gevallen op de bank. Nu in afwachting van opa en oma. 

Oh ja en de vijver meteen maar voor de helft leeggepompt. Want een beetje troebel was hij wel na dat warme weer. Nu een paar duizend liter vers water erbij en de visjes ook weer blij. 

Morgen wacht de rest van de (af)was en de tuin. Het gras staat twee kontjes hoog en het schijnt dat vooral meisjes dan op moeten passen.

En de hortentias staan er weer mooi bij

Afscheid

En nu is het zaterdagochtend. Voor twaalf uur worden we geacht te zijn verdwenen. De voortent hebben we gisteren al afgebroken. Er was buienkans en weg is weg droog is droog.

De laatste nacht gezellig gevieren geslapen. En Mert doet dat nog steeds. Maar we zijn zover dat we met een half uurtje wegkunnen. Het grondzeil heb ik laten liggen vannacht ter voorkoming van kwade dampen en bijbehorend ongedierte. 

Nu nog even het laatste ontbijtje en dan aankoppelen en weg. Van de vier zwembadpasjes is er eentje weg verdwenen kwijt... 12,50 kost dat. Voor een stukkie plastic. 

Zonde zonde zonde. 

Een bezempje is niet voldoende. Thuis zwaarder geschut inzetten

Gras zoals het is na drie weken met een tentje erop

Fietsen en dergelijke

Dit is het derde jaar dat we in Zeeland op vakantie zijn en een van de dingen die ik toch als typisch Nederlands beschouw is de onvoorstelbare hoeveelheid fietsers hier. De trouwe tweewielers worden vaak al van huis meegenomen op het dak van de auto, achter- of voorop de caravan of juist daarin.

En het hele modellenscala is aanwezig. Racefietsen, ATB's en degelijke oersaaie dames- en herenfietsen.

Ook wij hadden dergelijke plannen, maar ik durfde het uiteindelijk niet aan in verband met het extra gewicht waarmee je het hele circus belast. Daarom alleen Ebru's fiets. In de caravan bovenop een oud kleed. 

Toch hadden we fietsplannen en gisteren waren de weersvooruitzichten zodanig dat we naar onze vaste verhuurder Geuze in OostKapelle togen. Deze alleraardigste man verhuurt alles op fietsgebied. En zo ook kindertandems. Dat wil zeggen dat de volwassene achterop zit en de regie heeft over stuur en rem middels een ingenieus bedacht aandrijfsysteem en het betreffende kind, wat niet ouder mag zijn dan acht jaar, zit als een prins voorop en kan meetrappen. Kan. Hoeft niet. En deze rol past precies bij Mert want die is niet gespeend van prinselijke allures. 

En zomaakten we een alleraardigst rondje van OostKappelle naar Vrouwenpolder. Daar een terras met een versnapering. Vervolgens naar Veere alwaar we met het fietsveerpontje naar Kamperland zijn gevaren. Langs de toeristische zuidzijde van het Veerse Meer weer terug, ons vergapend aan toch wel kapitaalkrachtige landgenoten die in megacampers en dito bungalows de watersport beoefenen. Aanlegsteiger bij de deur zogezegd. Een vaste friettent bij het begin van de Veerse Gatdam en daarna even een uurtje aan het strand met prachtig uitzicht op de Oosterschelde Stormvloedkering. En dan het laatste stukkie weer terug naar OostKapelle. Leuk. Ja.

Maar Mert stootte zijn scheenbeen en mauwde daar een half uur over. Ebru had last van de tegenwind en klooide met de niet vertrouwde versnelling op haar huurfiets. Waardoor ze nog vermoeider werd. Mijn trommelrem ging vastzitten waardoor ik zeker 5 kilometer tegen de wind in moest zwoegen met een zwaar aanlopende fiets. Gelukkig kon mijn vaste steun en toeverlaat het euvel afdoende repareren. 

Tijdens het ijsje eten wilde Mert patat en daalde zijn humeur onder het dieptepunt en weigerde ook maar een enkel frietje af te staan. Waardoor Ebru als reactie geen slokje van haar Slush aan hem wilde geven. En aan het strand kregen ze ruzie over een koekverpakkingsplasticje waar Mert krabbetjes in wilde doen die er helaas voor hem niet waren. 

Voor de rest was het leuk. Hahaha. Wat restte was zadelpijn. 

Na de fietsen weer bij de heer Geuze te hebben afgeleverd besloten we in Goes de dag af te sluiten met het vooruitzicht van een lekker etentje op een terras. En dat was een succes. Ik nam lekker mosselen. De dames sliptongen en Mert zijn favoriete scampies. En het was goed toeven. Op een terras op de oude markt onder het genot van een paar ijskoude Raedlers.

En nu: niet leuk maar onvermijdelijk, vertrekvoorbereidingen. Het weer is nog goed, de kinderen zijn in het zwembad, dus vooruit maar.

Scampies

Dag van rouw

Ook hier staan we vandaag stil bij de dag van rouw ter nagedachtenis aan de slachtoffers van vlucht MH17.

Op de camping merken we er nog niet zoveel van. Het is mooi weer en velen vertoeven op het strand of zwembad. Voor ons geldt dat een uitstapje niet doorgaat aangezien we om 1600 uur twee minuten stilte in acht willen nemen. 

Natuurlijk is dit een woensdag als alle andere woensdagen. Behalve dan dat het vakantie is. Je maakt je druk om de dingen van alledag. De kinderen die elkaar in de haren vliegen om een onbenulligheid, een wespensteek in mijn arm, de shampoo die op is, een kledder witte bonen in de voortent op het grondzeil waarvoor niemand de moeite neemt om het even op te ruimen, het dagelijkse 'wat eten we vanavond' en ga zo maar door. 

Toch is het nodig om dit alles voor minimaal twee minuten even te parkeren. En ik hoop dat de rest van Nederland dat ook zal doen. Als ik alle posts op de social media bezie, dan denk ik dat dat wel goed zal komen. 

Luctor et emergo

In elk Zeeuws dorpje staan ze op een prominente plek. En als je over Walcheren of SchouwenDuiveland rijdt doemt het eerstvolgende dorpje steevast op in de vorm van een stoere torenspits aan de horizon.

Kerken. Zeeland is een calvinistisch bolwerk en in de steden waan je jezelf soms terug in de Gouden Eeuw. Heel veel is nog zichtbaar van ons roemruchte verleden. 

Zeeland is lang geisoleerd geweest doordat het eigenlijk een verzameling eilanden is. En zoals het vaak gaat met eilanden houden ze daar tradities lang vast vanwege het achterwege blijven van invloeden die inbreuk maken op die tradities. Je zag hetzelfde met Urk, Wieringen, Marken en de Waddeneilanden. En op grotere schaal in Engeland met al die malle tradities.

Na de watersnoodramp van 1953 verdwenen de eilanden door het Deltaplan. De eilanden werden met dijken verbonden met 'de overkant' en zo ging Zeeland deel uitmaken van 'de Wereld' met alle verderfelijke invloeden die dat met zich meebracht. Jan Terlouw heeft dit prachtig beschreven in zijn boek 'Oosterschelde. Windkracht 10. '

En ook de bekende K.Norel heeft meerdere boeken geschreven over de teloorgang van destijds geisoleerde naar binnen gerichte subculturen in de Nederlandse samenleving. Urk, Wieringen, Texel en Zeeland. De klederdracht verdwijnt en verwordt tot folklore op toeristische markten en braderien. Een nieuwe generatie benut de zakelijke mogelijkheden die als vanzelf ontstaan in bijvoorbeeld het toerisme.

Ik hou er van. Vind het prachtig om die oude invloeden nog te zien en erover te lezen. Wat rest zijn de kerken. Ontkerkelijking zal hier ook wel zijn, maar ik denk in een wat trager tempo dan in de rest van Nederland. En als je dan een tijdje terug Jan Peter Balkenende hoort oreren over een ontbrekende VOC-mentaliteit in Nederland dan is dat niet zo moeilijk te verklaren. Hij is een Zeeuw. Opgevoed met God, vaderland en Oranje.  En die stoere kerken hier staan hiervoor symbool. 

Intussen heb je hier in Zeeland vele naaktstranden, zijn de winkels op zondag gewoon open en op de vele jongerencampings gebeurt vast van alles wat in de ogen van menig rechtschapen Zeeuw rechtstreeks van de duivel moet komen. 

Maar ook zij betalen hun sta-geld, kopen hun broodjes en kratten bier bij de lokale middenstand en leveren zo hun bijdrage aan de Zeeuwse welvaart. Ook op zondag! 

Op de foto een prachtige trapgevel van een druk bezochte kroeg met zeer winstgevend terras in Renesse. Met het Zeeuwse wapen broederlijk naast het logo van Amstelbier. 

Luctor et Emergo. Ik worstel en kom boven. Prachtig toch.

Update

Het begint behoorlijk druk te worden hier in Zeeland. Gisteren deed ik even boodschappen hier bij de plaatselijke AH en er was geen doorkomen aan met het winkelkarretje.

Ook zijn bijna alle plaatsen op de camping nu bezet en dat geeft een gezellige drukte. Bij het animatiegebouw is nu het 'spetterfestijn' en daar zijn de kinderen nu naar toe. 

Die animatie is voor de kinderen geweldig. Er zijn doorlopend activiteiten die georganiseerd worden door een aantal animatiemedewerkers. Jonge meiden en dito jongens herkenbaar aan het Ardoerlogo op hun shirt. Mert en Ebru vinden niet alles een succes maar de bingo, het schuimfestijn door de plaatselijke brandweer en de dagelijkse schaterparade kunnen de goedkeuring nog wel wegdragen. 

Voor de rest merk je dat het vooral blonde meisjes van zes zijn die meedoen met het knutselen en dergelijke aanverwante tuttelactiviteiten. Ebru voelt zich eigenlijk te groot en Mert heeft een broertje dood aan creatieve bezigheden. 

En zo is de vakantie de laatste week ingegleden. Het is al weer dinsdag en we volgen het nieuws van MH17 op de voet. Gelukkig is er nu hoop dat de slachtoffers binnen afzienbare tijd in Nederland aan zullen komen. En dan zal na een tijdje het nieuws hierover verdrongen worden door andere zaken. Zo gaat dat meestal. 

Heel langzaam beginnen we te denken aan ons vertrek zaterdag. Maar echt heel langzaam. Het is heerlijk weer, na een smerige kille dag gisteren, en de vooruitzichten zijn prima. Dus we genieten volop. En ik heb nog boeken genoeg. En Mert ontpopt zich als een goede assistent-kok. 

Nieuws

In het winkeltje van de camping verkopen ze broodjes, toeristische prullaria, ijs en snoep. En kranten. Diverse ochtendbladen en een regionale krant.

In eerdere jaren kocht ik altijd mijn krant als ik broodjes ging halen. Ongeacht waar we waren, een Telegraaf is altijd wel te koop. Net als Coca-Cola. 

Nu doe ik dat niet meer. De reden zal duidelijk zijn. De nieuwsvoorziening is online overal en ten alle tijde beschikbaar op een beeldscherm naar keuze. Waardoor de krant de functie van nieuwsbrenger heeft verloren. 

Het nieuws van de verschrikkelijke vliegramp in Oekraïne bereikte mij via de Social Media. Sneller kan niet. En het maakte behoorlijk indruk hier. Verbijstering en mededogen. Je zult maar lekker op vakantie gaan en neerstorten met zo'n vliegtuig. Met je gezin. Het duurt even voordat zo'n toestel beneden is. Een paar minuten? Wat zeg je tegen je kinderen? Kun je ze troosten? Of is het ieder voor zich? Ze zullen niet in de gordel hebben gezeten dus als die raket een gat in de romp heeft geslagen zullen er mensen naar buiten zijn gezogen. En dan gaat de neus naar beneden en begint de duikvlucht. Iedereen rolt naar voren... Je wilt er helemaal niet aan denken eigenlijk. 

Ik hou niet van vliegen. Ben altijd bang, altijd gespannen. En dat is er mu niet beter op geworden. Nee. Dan is Zeeland helemaal zo gek nog niet. Geen separatisten. Geen raketten. Wel zon. En zee. En strand. En mosselen. 

Thailand. Indonesië. Maleisië. De mensen die nog moeten wens ik heel veel plezier. En troost je met de wetenschap dat de KLM en andere maatschappijen niet meer boven Oekraïne zullen vliegen. 

Braaien

Trends komen en gaan in kampeerland. Tot aan het moment dat we onze eerste caravan kochten in 2005 kampeerden we  met een tent. Koken deed ik altijd op een gasstelletje van Campinggaz. Met bijbehorende blauwe gastank. Die altijd leeg was op het moment dat dat helemaal niet uitkwam. En dan moest je met de lege tank naar de campingwinkel om hem tegen een idioot hoge prijs in te wisselen voor een nieuwe.

Het koken ging trouwens prima op dat twee-pittertje. Ik gebruikte een nest-en stapelbaar aluminium pannenset met van die knijpertjes om de pannen te hanteren. En een ouwe juspan of koekepan voor het bakken.

Koken in de tent heb ik nooit gedaan. Als kind maakte ik mee dat onze tent bijna afbrandde door een wapperend tentgordijn dat in brand vloog. Razendsnel handelen van mijn oom met een brandblusser voorkwam een ravage.

Dus ik kookte buiten en dat is ook veel leuker. Als het niet regent tenminste. Maar dan was er de snackbar of restaurant. Afhankelijk van het budget.

Bij de komst van onze eerste KIP-caravan bleef ik dit zo doen. De gasinstalatie van dit kippebeest uit 1983 vertrouwde ik niet zo. Dus het gaskomfoor in de caravan bleef ongebruikt en bood plaats aan de televisie. 

Toen kwam er wat nieuws. Bij elke tent of caravan zag je inmiddels een aantal variabelen waarvan er altijd wel een aantal aanwezig waren: twee blauw-wit gestreepte campingstoelen met een hoofdkussentje, een inklapbare gezinstafel die vanuit koffertoestand ongetoverd werd tot tafel met vier zitplaatsjes, een tapijt van bolletjeskunsstof voor onder de luifel en ... de Skottelbraai.

De blauwe stoelen hebben wij ook. De koffertafel ook, maar die loopt op zijn laatste benen vanwege defecte scharniertjes, het bolletjestapijt nog niet, maar de skottel heb ik echt in mijn hart gesloten. Op het moment van koken zet ik alles klaar op de blauwe koffertafel, zet een blauwe tuinstoel naast de skottel, een blikje bier of glaasje wijn onder handbereik en 'braaien' maar. Als ik wat nodig heb roep ik een van de kinderen, want ik kan er natuurlijk niet bij weglopen. Gevaarlijk... 😜 

Ideaal. En leuk om te doen. Alleen pasta of rijst koken moet apart. In de caravan. Want het oude campinggaz stel ligt nog wel in de disselbak, maar ik weiger om 38 euro uit te geven voor een paar liter gas. Wie de bekende blauwe tank wil hebben mag hem gratis ophalen. Leeg uiteraard.

Menu van gisteren: aardappelkrieltjes, sla en zelfgemaakte kipspiesjes met satesaus...

Bier

Naast onze camping, een keurige gezinscamping voor bedaagde vaders, moeders en dito kinderen, allen overigens leliewit, is een jeugdcamping. Van onze camping gescheiden door een groene geluidswerende wal. Honderd meter buiten de poort is een supermarkt die beide campings bedient. Het leuke is dat de etalage van deze Attent zich wel heel duidelijk richt op het publiek van de jeugdcamping: twee ramen vol met kratten bier van alle populaire merken. Behalve... Grolsch. Typisch toch wel.

Update 26 juli: Na een week stonden er twee stapels Grolsch. de eigenaar heeft dit bericht vast gelezen.

Het grijze dier

Ik geloof dat we deze dagen in het verkeerde hoekje zitten. Op facebook berichten over zwembaden en zon. Maar hier is het grijzig.

Ik heb al vaker geblogd over de zomervakanties die ik in mijn jeugd doorbracht in Zwitserland en Oostenrijk. In het laatstgenoemde land waren we drie jaar. En altijd was het daar minstens de helft van de tijd slecht weer. Regenjas en groene rubberlaarzen. Daarom ga ik in de zomer nooit meer naar Oostenrijk.

Mijn vader zat er nooit zo mee. Hij was al tevreden als hij in zijn tuinstoel zat en een boek kon lezen. De rest werd wel voor hem gedaan. Zo ging dat vroeger. Hij verdiende immers de kost de rest van het jaar. En dat gaf privileges. 

In 1979 gingen we voor het laatst naar Oostenrijk. Een vakantie met uitgesproken slecht weer. In de bergen extra zichtbaar door de wolkenflarden die de bergtoppen aan het zicht onttrekken. Het inspireerde mijn vader tot het maken van het volgende gedicht:

Grijs

Het grijze dier in mij

Houdt niet van ijle lucht

Eer de boomgrens is gepasseerd

Is het mij ontvlucht.

Maar terug in het dal, volledig uit mijn gedachten,

Zit het mij weer op te wachten.

Niet om vrolijk van te worden... En dat word ik ook niet van de grijze lucht hier. Gelukkig hebben ze hier geen grijze dieren. Ik ga het ontbijt maar eens verzorgen. De privileges van vroeger zijn er helaas niet meer voor huisvaders...

Camping naar mijn hart.

Inclusief vaatwasser. Kost wel 0,50 per keer... 

Storm en regen

Eerlijk is eerlijk. Je gaat op vakantie om tot rust te komen. Te onthaasten en te genieten van een niet alledaagse omgeving zoals zee en strand. En in mijn beleving hoort daar toch wel mooi weer bij. Zodat je lekker buiten kunt leven, met weinig kleding toe kunt en dat je 's avonds rozig van de zon je bed inkruipt.

Schuddende caravans, klapperende luifels en voortenten en het tevoorschijn halen van extra haringen en scheerlijnen horen daar dus niet bij. 

Ja. Het stormt hier en daarbij ook striemende regen. Lange broeken, vesten en dikke sokken. Zitten in de voortent, het zoveelste spelletje Rummycub en nog maar weer eens kijken op buienradar.nl wanneer het droog zal worden. 

Toch heeft het wel iets. Maar niet te lang alsjeblieft. Straks even naar het strand. Want "aan zee is het nu leuk hoor jongens..." Sprak papa alwetend wijs om de stemming er in te houden.

En... ik hou hem gewoon aan die korte broek. 

Tja.

Ontbijten in de voortent

Op de camping is een bakkertje met verse broodjes. Zo hoort dat op de camping vind ik. De eerste dag dacht ik:'Vooruit, laat ik ze een keer verwennen'  en kocht een zak croissants en chocoladebroodjes' Tien euro kwijt. Bij de caravan aangekomen dekte ik de tafel en men schoof aan. Reactie: 'Heb je niks anders dan croissants? Das hartstikke ongezond!'

Tja. Wat had ik verwacht? Dankbare kinderogen denk ik... 

En vandaag hadden we dus pitjesbrood, kaas, komkommer en tomaten. Heel gezond. In de voortent. Want het giet van de regen.

Tja en dan krijg je dit...

Druppeltjes aan de buitenkant

6 juli: Namiddag: Een muur van buien nadert...

6 juli voormiddag 2

Dochterlief selfies aan het maken