2e ...

26 december 2011

Kerst 2011

Op kerstavond 2011 staat de klok nu op 17:42 uur. En is het zaterdag. De eerste dag van de kerstvakantie. De vakantie waarin we twee kerstdagen vieren, een verjaardag van schoonzus, een verjaardag van onze jongste telg, een oudjaarsavond en een nieuwjaarsdag. En zo nog het een en ander.
Genoeg te doen en genoeg te vieren dus. En natuurlijk kijken we weer terug. Terug naar kerst 2010 en kerst 2009.... Beladen jaren. Beladen ook weer dit jaar.

Kerst 2008 dan... Sjoerd was er nog. Helemaal. Wellicht begon een enkele leukemie-cel zich te ontwikkelen, maar misschien ook niet. Dat weet je nooit. Het zou nog twee maanden duren voor de AML zich zou openbaren.

En het grappige is dat er bij de foto's van december 2008 geen enkele is waar hij opstaat. Hij was 13 jaar, zat in de tweede klas van Het Mozaiek en had twee maanden eerder zijn eerste eigen laptop gekocht. Geen Mac. Die tic kwam later pas. In het WKZ. Ook was er een vriendinnetje in beeld. Linde. Uit Eibergen. En er werd druk gesmst. Appen en FB waren nog niet zo in de mode. Hyves wel, maar daar deed Sjoerd niet aan. Hyves is voor sukkels beweerde hij. En ik dacht dat hij niks deed met social media. Nu weet ik beter. Hij was erg actief in allerlei forums en een verwoed MSN-er.

Tja. Het is maar goed dat je niet alles van tevoren weet. Dat je niet weet dat in je DNA iets mis gaat. Dat je niet weet dat zich in je bloed allerlei tuigcellen zich aan het ontwikkelen zijn. Dat je niet weet dat je een jaar later ten dode bent opgeschreven en je voor de laatste keer kerst zal vieren. Dat je niet weet dat je twee jaar later bent gedecimeerd tot wat resten in een zwarte urn op het crematoriumterrein. En dat je niet weet dat je vader drie jaar later op het idee komt om eens even juist dat moment van kerst 2008 terug probeert te halen om te zien of hij zich nog kan voorstellen hoe het toen was...

En dat lukt maar ten dele. Helaas. Maar dat wisten we toen ook niet...

De kerstboom

Vanmiddag belde Mert mij op met de vraag of ik vanavond met hem de kerstboom op wilde gaan zetten.... Eigenlijk vind ik het nog wel wat vroeg, maar ik heb hem beloofd om het morgenmiddag dan maar aan te pakken.

We hebben een paar jaar geleden een kunstboom gekocht met een set rode ballen. En eigenlijk ben ik dat zat. Die plastic boom, die rode ballen en eigenlijk het hele verschijnsel 'kerstboom'.

Toch kan ik me wel voorstellen dat kinderen er elk jaar weer van genieten. Het is ook wel een leuke tijd natuurlijk. Lichtjes, kaarsjes en veel gezelligheid. En die gezelligheid is dan weer zo door en door Nederlands... Dus het is ook een cultuurverschijnsel wat je dan maar door moet geven aan je kinderen.

Een tijd geleden waren er nog geen plastic kerstbomen. Maar moest er een echte spar gekocht worden. De enige variatie was ' met kluit' of 'zonder kluit'. Zonder kluit was beter, want met een beetje water gieten hield die de naalden wat beter vast tot na oud en nieuw. Het had ook een specifieke geur zo'n kerstboom in huis. En het uitzoeken op de markt of bij een kweker leverde altijd vermakelijke taferelen op. Een in het halfdonker aangeschafte boom kon dan nog wel aardig ogen, eenmaal thuis zag je vaak pas dat het een gedrocht was. Met een kale bovenkant, een scheef middenstuk en een bruine onderkant. met kunst-en vliegwerk knipte je dat wat bij en je draaide hem dan zo dat de lelijke kant tegen de muur stond.

Helemaal een kunst was het om het ding recht in de emmer te krijgen. En bij elke correctie vielen de eerste naalden al op de grond. Je kreeg kleverige handen en dan moest het optuigen nog beginnen.

Mijn ouders hadden een doos met kerstspullen. Elk jaar kwamen er een paar ballen bij en sneuvelden er ook een paar. Nu zouden we het een allegaartje noemen en snel gaan shoppen bij Intratuin. Maar toen niet. Er waren ballen met een verhaal. Die werden elk jaar op het mooiste plekje gehangen. Er waren klokjes, engeltjes en trompetjes. Ballen die glad waren en ballen met een deuk. Mijn moeder hield niet van gekleurde ballen. Dat hoorde niet in die tijd. Dat was ' kitsch..' Ook gekleurde lichtjes waren absoluut taboe. Nu is onze familie vrij Calvinistisch ingesteld, dus het kan ook wel zijn dat het daarmee te maken had.. Niet teveel zinnenprikkelende bonte kleurtjes.

Er was ook maar een enkele streng lampjes. In serie geschakeld. Als een lampje het niet deed, dan deed de rest het ook niet. Altijd weer een spannend moment was dat. Mijn vader viel de eer te beurt om de lampjes in de boom te doen. En het was nooit goed. Bovenin teveel, onderin ongelijk en in het midden weer niks... Een hele kunst. Zo'n streng lampjes ging dan ook vaak tientallen jaren mee.

Nu koop je voor een paar euro een doos met lampjes en als ze het niet meer doen koop je een nieuwe doos. Of twee. En veel mensen hebben elk jaar een nieuw thema in de boom: naturel, rood, paars, wit, goud of gewoon zilver. En kopen zich dan ook elk jaar arm bij de Intratuin. Want die zijn ermee begonnen met die kerstboomidioterie. En ik denk: laat maar gaan. Goed voor de binnenlandse bestedingen. Goed voor de economie en ik hoop oprecht dat het de mensen een beetje gelukkiger maakt dan het jaar ervoor.

Maar ik vrees dat je daarvoor wel wat meer nodig hebt dan een nieuw kleurtje in je kerstboom...