Over de neus - vervolg -

Het is zo:

• Dat ik op dinsdag 9 mei om half elf werd opgeroepen om mij naar de OK te begeven
• Dat ik daar voor de bekende klapdeuren afscheid moest nemen van mijn geliefde
• Dat ik werd opgevangen door een alleraardigste dame
• dat ik mij ontkleden moest op mijn onderbroek na.
• Dat mijn kleren in een speciale zak gingen
• Dat mijn bril in een kotsbak werd gedaan want brillenkoker vergeten
• Dat mij dat gerust stelde want dat betekende een plaskatheter
• Dat ik een blauw operatiehemd kreeg
• Dat de zuster mij prikte voor een infuus
• Dat ik een tabletje Dormicum kreeg om rustig te worden
• Dat er naast mij met spoed een stel naar binnen werd gereden waarvan de vrouw een keizersnede moest ondergaan
• Dat zij ook voor gingen uiteraard want keizrsnee is spoed en mijn neus niet
• Dat ik ze succes heb gewenst
• Dat ik een soort badmuts op kreeg
• Dat ik plakkers kreeg
• Dat ik toen het tijd was werd weggereden
• Dat ik alles rustig onderging. Dankzij de Dormicum
• Dat ik door een gang met deuren werd gereden
• Dat dit allemaal operatiekamers waren, elf in totaal
• Dat ik naar de laatste kamer werd gereden
• Dat ik hier zelf op een smaller plankje moest klimmen
• Dat ik mijn hoofd op een ronding moest leggen
• Dat ik een kapje op kreeg
• Dat de anastesist zei 'ik ga u nu onder narcose brengen'
• Dat dat het laatste is wat ik nog weet
• ...
• Dat ik weer bij kwam en dat het opeens vier uur was. Toch een slaapje gedaan van zo'n vijf uur
• Dat ik pijn aan mijn voortand had
• Dat dit werd beaamd aangezien ze deze hadden 'aangetikt' met de intuatietube
• Dat ze mij vertelden dat de operatie was gelukt
•  Dat mijn neus het niet meer deed. Het ding zat vol met 'spul' 
• Dat ik met bed en al naar de kaakchirurg ben gereden
• Dat deze man mij een draad om mijn tanden heeft gebonden
• Dat hij zei morgen terug te moeten komen
• Dat ik naar de afdeling werd gereden
• Dat Fatma en de kinderen daar op de gang aan het wachten waren
• Dat ze mij niet konden vinden
• Dat ik ze wel hoorde, maar ze niet kon roepen
• Dat mijn stem bijna weg was vanwege het gerommel langs mijn stembanden
• dat ik op de rode knop drukte en toen alles goed kwam
• dat Fatma uren en uren heeft zitten wachten en uiteindelijk zelf informatie is gaan halen bij de balie
• Dat men niet echt meewerkend was
• Dat ze dus niet is gebeld na de ingreep zoals afgesproken
• Dat dit k*t is geweest
• Dat ze mij even hebben gegroet en toen naar huis zijn gegaan
• Dat ik vroeg om een bakje vla of yoghurt aangezien ik niks had gegeten nog die dag
• Dat ik dat niet heb gekregen.
• Dat ik toen maar ben gaan slapen
• Dat dat lastig was met een infuus en een dichte neus
• Dt ik elk uur wel een keertje wakker was
• Dat de zusters mij elk uur temperatuurden en mijn bloeddruk opnamen
• Dat het toch opeens zeven uur was
• Dat ik toen wel vla en yoghurt kreeg
• Dat ik weer met bed en al naar de kaakchirurg werd gereden
• Dat hier een foto werd gemaakt
• Dat ze nu niks konden doen maar na herstel contact op moest nemen 
• Dat ik toen weer terug werd gereden naar de afdeling
• Dat niemand toen eigenlijk wist hoe nu verder en wanneer ik naar huis mocht
• Dat dit uren duurde
• Dat ik om twaalf uur permissie kreeg om te gaan
• Dat ik dit ook graag deed
• Dat ik me over een week weer moest melden op de poli KNO voor het verwijderen van de pleisters
• Dat ik daar nu op zit te wachten
• Dat de pleisters het beginnen te begeven
• Dat ik heel langzaam wat meer lucht lijk te krijgen
• Dat ik me bijna niet buitenshuis durf te vertonen omdat het geen gezicht is die vieze pleisters
• Dat ik nu stop met die blogje
• Dat u nu weer op de hoogte bent

Over mijn neus en de operatie daaraan

Volgens mijn omgeving heb ik een probleem met mijn neus en dan met name de ademhaling door dat orgaan. En dat klopt ook wel als ik eerlijk ben. Daarom via de huisarts naar de KNO-arts. Die peurde met lampjes en enge slangen pijnlijk diep in mijn neus en kon op een scherm zien wat er aan de hand was. En natuurlijk is er dan van alles mis. Mijn neusschot schijnt in een rare S-vorm te staan en dat moet worden rechtgezet.

Operatief. Onder narcose. In het ziekenhuis. Op 9 mei. Aanstaande. Met een nachtje 'slapen' als daar wat van komt. De tijd weet ik nog niet. Wel dat ik bij het ontwaken niet door mijn neus kan ademen omdat deze vol is gestopt met tampons. En dat duurt een paar dagen voordat ze uit zichzelf zijn opgelost. Ik kon ook kiezen voor niet-oplosbare tampons, maar die moeten er na twee dagen uit en dat schijnt erg pijnlijk te zijn. Ik kies dus voor comfort. Al zal dat woord wel een eufemisme zijn in die omstandigheden.

Vanmorgen even een bezoek aan de arts die de operatie gaat doen. Aardige vent. Zoog meteen even mijn oren uit, want ik heb bij het opstaan soms een rare piep. Ik zal niet omschrijven wat er dan uit komt. De arts sprak van honingkleur...

En nu moet ik dus nog een weekje wachten voordat het 9 mei is. Het kan me niet lang genoeg duren.

Het MST houdt van lopende banden zoals op de foto is te zien. Als ze operaties maar niet als zodanig beschouwen.