8 November...

... is de datum die voor altijd verbonden blijft met de verjaardag van mijn tante Dit. Zo noemden wij haar. Ze heette eigenlijk Dirkje, maar waarschijnlijk vond ze tante Dirkje niet goed klinken of hing er voor haar een bepaalde lading aan. In die tijd werd iedereen immers vernoemd naar een of andere grootvader of diens broer. En als er dan een meisje werd geboren dan werd de naam gewoon vervrouwelijkt.

In Lemmer lopen nogal wat vrouwelijke quivalenten van jan, Piet en Klaas. Dat werd dan gewoon Jantje, Pietje of Klaasje. Het is echt waar...

Of dit bij tante Dit het geval was weet ik niet, want ik kan het niet meer aan haar vragen. Maart 2009 overleed ze. En de precieze datum weet ik niet eens. Haar verjaardag wel. Want dat was jaren en jaren een familietreffen van de eerste orde. Niet alleen de bijna voltallige familie troffen we in Drachten, maar ook een deel van het grote netwerk wat tante en oom om zich heen hadden verzameld. En dan was het feest. Goed van eten en drinken. Vooral van drinken, want mijn familie kon dat. En kan dat eigenlijk nog wel... Zoals mijn beste oom op zijn weblog schreef:" De Beerenburg vloeide rijkelijk..." We bleven soms ook allemaal slapen. En dat was maar goed ook.

Tante Dit heeft jaren lang de zorg voor haar moeder, mijn grootmoeder op zich genomen. Tot aan haar overlijden in 1998.
Een familiebezoek aan Drachten werd in die jaren een dubbel bezoek. Naar oma in haar aanleunwoninkje en later verzorgingsflat en naar tante en oom een paar honderd meter verderop.

Onvergetelijke tijden. Nu zijn er van de oorspronkelijke vijf kinderen van oma reeds twee overleden en een andere is met de familie gebrouilleerd.

Ik wil besluiten met de woorden van mijn gewaardeerde oom B., die vandaag op zijn weblog ook een stukje schreef over tante Dit: (Zijn schoonzuster)

"De wereld kleurt altijd een beetje anders als er bepaalde mensen wegvallen, er ontstaat een gat en dat voel je nog steeds als je het huis in Drachten binnenkomt. Gelukkig maar anders zou ze voor niets geleefd hebben."

En... Zo is het maar net. Als er zulke woorden over je worden geschreven heb je het niet zo gek gedaan.

De nieuwe tijd

Mijn grootmoeder breide sokken. Altijd en overal. Voor iedereen. Ik zag haar eigenlijk doorlopend met vier breinaalden en een knot wol. En als ze half klaar waren moest je ze passen. En daar had je op dat moment nooit zin in. Nooit vergeet ik de onaangename sensatie van een sok die over je voet werd getrokken met de vier breinaalden er nog in...
Oma heeft ontelbare paren sokken vervaardigd. En ik weet dat sommige familieleden ze nog steeds dragen. Onverslijtbaar. Ikzelf heb ze gehad in het oranje, blauw, groen en zwart.
Het is een uitstervend ambacht. Sokken breien. En onderhouden. Want naast het breien van sokken was er ook een stopmand. Waarin sokken zaten die kapot waren. Op de hak of teen. En die stopte ze met oneindig geduld.

Ik denk dat mijn kinderen niet meer leren hoe ze sokken moeten breien. Ik weet het wel zeker. Ze kopen ze op de markt of in de textielsuper. Vijf paar voor vijf euro. Of erger.
En als ze ooit gaan breien, dan gaat het vast op de manier zoals hieronder staat weergegeven.

Ter nagedachtenis aan mijn oma. Ze overleed in 1998. Oud en de dagen moe...

Als je er niet bij kunt dan doe je het gewoon zo...

Thee zetten... Levensgevaarlijk. Maar lief bedoeld..

Hoe kom ik toch aan zo'n knappe dochter

Nog maar 13...

Supermert

Kinderboekenweek 2011 "Superhelden".

Sjoerd bijna 16...

Morgen is het 16 oktober. In 1995 is Sjoerd geboren, dus zou hij morgen 16 jaar zijn geworden. En in de vierde klas van het VO hebben gezeten. En bevoegd zijn om op een scooter te mogen rijden en vieze films te kijken....

Het mag/ mocht niet zo zijn. Morgen zal natuurlijk een bijzondere dag zijn. Met herdenking en de nodige rituelen. Zoals een  bezoekje aan het crematorium en het oplaten van een dreamflyer als het donker is. Maar ook het eten van slagroomtaart. Want dat vond hij lekker.

De tweede verjaardag van Sjoerd die we niet in zijn bijzijn kunnen vieren.
Op de foto een jarige Sjoerd in 1997. Hij werd twee.
Nog 12 te gaan...

Blij met een lawaaiauto... Later werd dat anders

Zwager ziet Abraham

En ondanks het feit dat hij dit eigenlijk mentaal ontkent hebben we gisteren toch maar een Abraham in de tuin gezet. Achter een boekenstalletjes want zwager is boekenhandelaar. Onder andere.

Tja

Over eten

Misschien was het al opgevallen, maar trouwe bezoekers van dit weblog, en van de vorige en ook die daarvoor, kunnen zien dat ik nogal eens blog over eten en alles wat daarmee samenhangt.
 In dit gezin ben ik meestal degene die zorgt voor de consumptieve kant van het leven. En ook in het gezin hiervoor want gescheiden.

Ik vind dit leuk. Meestal. Er kan niet beweerd worden dat ik een natuurtalent ben wat betreft koken, maar toch kan ik in redelijk snelle tijd een smakelijke maaltijd op tafel krijgen. En met niet te veel tijd bedoel ik ongeveer een half uur. Want vroeger, toen ik kleine jongen was, had mijn moeder altijd stipt om zes uur het eten op tafel. Vader werkte en kwam rond die tijd thuis. En dan deed hij zijn schoenen uit en kon zo aanschuiven. We hadden een ronde tafel en mijn ouders zaten tegenover elkaar en mijn zusje en ik ook. Dus de tijd van zes uur is er ingesleten, en daar hou ik graag aan vast. Met als gevolg dat als ik om half zes thuis ben,  er in een half uur gekookt moet worden. En dat kan best, mits je niet vlees moet ontdooien etc.

Mijn moeder is een echte keukenprinses, maar vooral waar het gaat om de Hollandse pot. Dat wil zeggen een stukje vlees, aardappeltjes en groente. Als ik vroeger thuis kwam en ik vroeg :"Wat eten we?" Dan was het antwoord steevast:" Aardappels en groente". En daar was ik niet zo blij mee, want ik ben meer van de andere dingen. En eenmaal uit huis nam ik al vrij snel de kooktaak op me. Eerst in het studentenhuis waar ik een paar jaar half samenwoonde en waar we kookten met een aantal medestudenten in een echte studentenkeuken. Een corveelijst was er ook en ook een kookdag. In een oude villa in het centrum van Hengelo vond dit alles plaats. Soms ontstonden er toestanden. Zoals gooien met poffertjes en poedersuiker. Met veel bier. Een medestudent had een week later de poedersuiker nog in zijn, toen nog in de mode zijnde, lange haren zitten. Ons werd meteen duidelijk dat hij niet zo vaak onder de douche ging.
Ook gebeurde het vaak dat de vaat van donderdags voor een vakantie rustig een paar weken in de keuken bleef staan. Met alle gevolgen van dien. Paddenstoelen heb ik in soorten en maten gezien in die keuken.

En nu heb ik een gezin en moet er elke dag eten op tafel komen. En als je de hele dag hebt gewerkt is dat soms echt een opgave. Vooral op dinsdag of donderdag. Dat zijn van die dagen. In het weekend zijn we altijd wat gemakkelijker. Vaak pannenkoeken, broodmaaltijdje met wat lekkers of de bekende frieten.
Vanavond had ik me uitgesloofd voor een lekkere ovenschotel met rode kool. Zelf gemaakte aardappelpuree erbij. Echt lekker. Vond iedereen. Ook schoonzus die mee at en eigenlijk alleen de Turkse keuken kent. Behalve Ebru...

"Papa. Dat eten van vandaag... Ik vond het net gekleurde modder..."

En bedankt !