Pa. Herdenken

Mijn vader is op 20 oktober overleden en de crematie was op 26 oktober. We hebben ons laten vertellen dat het proces van cremeren een uiterst zorgvuldig gebeuren is wat betreft administratieve afhandeling. Om te voorkomen dat as wordt verwisseld natuurlijk of zoekraakt. Na de crematie wordt de as in een speciale bus gedaan en die wordt bewaard op het crematorium. Na een wettelijk voorgeschreven periode kun je er dan als nabestaanden  over beschikken.

Wij hebben er voor gekozen om een plekje in te richten in de 'Beukentuin' van het crematorium Enschede.  Een mooi plekje, naast Sjoerd. Zo blijft er dan toch nog iets waar je op hoogtijdagen naar toe kunt gaan. En voor mijn moeder voelde dat goed en ik denk dat mijn vader hier ook wel mee ingestemd heeft.

Gisteren, hoe toepasselijk op 4 mei, hebben we de as bijgezet. Dat was nog een heel ritueel. We werden ontvangen in mooie koffiekamer en daar werd de as officieel vrijgegeven. Door het voorlezen en tekenen van formulieren. We waren er bijna allemaal bij. Behalve beide studenten uit de familie. Die zaten in Maastricht.

De vriend van Lotte had een mooi monumentje gemaakt. Zoals we dat samen hadden bedacht. Een vierkante meter in de vorm van een schaakbord. De zwarte vierkante bovengrondse urn wordt nog nageplaatst, want het graveren en de levertijd bleek langer dan we hadden gedacht.

Pa hield van lezen. Dat weten we. Maar hij was ook een verwoed schaker. Clubschaker ook en jarenlang bestuurslid van de Schaakbond Overijssel. In zijn boekenkast prijkt nog een heel rijtje schaakboeken. Daarom vonden we dit een mooi passend geheel. De stelling geeft geen schaakmat aan. Dat voelde voor een aantal niet goed. Maar het is wel het eindspel.

Samen met Mert heb ik de asbus in de (tijdelijke) urn laten zakken. En dat voelde best goed. Drie generaties Vaartjes. Mert zei later:" Ik ben blij dat ik opa nog even heb vastgehouden."

De dag sloten we af met een etentje. En toen waren we te laat om mee te doen met de dodenherdenking zodat we de auto parkeerden en de twee minuten aan de kant van de weg in stilte doorbrachten. In de auto. Voor het eerst dat dit op die manier moest. Maar alles moet een eerste keer hebben.

Zoals ook alles een laatste keer heeft...

Ontwerp:
https://www.facebook.com/kroeskewooddesign/
 

Mijn vader...

... Heeft sinds een aantal weken een eigen weblog. Hij is een liefhebber van proza en poezie en publiceert een aantal keren per week iets van zijn eigen werk. Ook schrijft hij over zaken die hem bezig houden. Het resultaat is een lezenswaardig weblog.

Pa is geboren in Lemmer en is dus een rasechte Fries. Hij is de Friese taal ook machtig, want daarin is hij opgevoed. Tweetaligheid dus al in de dertiger jaren, want pa is van 1929.

Op zijn zeventiende jaar heeft hij zijn vleugels uitgeslagen is is de wijde wereld ingetrokken. Wijd... ja, naar Amsterdam. En daar heeft hij een tiental jaren gewerkt, gewoond en geleefd. En zijn vrouw ontmoet, waar hij al bijna 55 jaar mee is getrouwd. Mijn moeder dus.

Pa woont dus al vanaf eind veertiger jaren niet meer in Lemmer. Natuurlijk gingen we er regelmatig naar toe. Ook ikzelf, want oma woonde daar natuurlijk. En Lemmer ken ik goed. Echter als bezoeker, als kleinkind van grootmoeder.  Niet als Fries. Want met een Friese vader, een Amsterdamse moeder en een Enschedees geboortehuis ben je eigenlijk geen van allen. Ik versta de Friese taal, ken de nodige uitdrukkingen, kan het ook wel lezen, maar spreken niet.

Vorige week kwam pa aanzetten met een boek. Het boek heet LE, en dat duidt op de afkorting die op de Lemster schepen staat. Lemmer was vroeger een vissersplaats en (ook nu nog) een haven voor de binnenscheepvaart. Dus LE kom je ook nu nog  tegen.
Het boek bevat teksten over Lemmer door mijn vader geschreven. In een mooi proza. Doorspekt met Friese uitdrukkingen en je 'proeft' het Lemmer uit die tijd. Een vriend van hem heeft het bewerkt en in een boek vastgelegd. De teksten zijn met een mooi lettertype en een passende achtergrondillustratie afgedrukt. En het geheel is ingebonden in een boek op handgeschept papier. Vervaardigd in de Papiermolen 'De Schoolmeester' te Westzaan.

Een uitgave in eigen beheer dus. Een uniek stukje boekdrukkunst zoals Laurens Janszoon Costers dat voor ogen moet hebben gehad.

Op het weblog van pa hebben we de laatste dagen de teksten overgenomen, geïllustreerd met foto's van het origineel. Erg mooi.

Voor de geïnteresseerden: Klik <<hier>>