Nederland Turkije

Nederland moest voetballen tegen Turkije. Ik vroeg aan Mert: "Voor wie ben je eigenlijk". Dat was een gewetensvraag. "Voor allebei" zei hij toen maar. Gedurende de dag wisselde dit nog wel een paar keer. Het half uur voor de wedstrijd hadden we een springende druktemaker in huis en bij de aftrap zat hij klaar met cola en chips.

Toen Turkije scoorde juichte hij, maar voegde er meteen aan toe dat als Nederland zou scoren hij toch wel harder zou juichen... En dat deed hij ook.

Gelukkig maar. Ikzelf heb weinig reden gevonden om te juichen helaas.

NL-TUR 1-1

Stoer...

Zoon

Voetbaldebacle

Zaterdagmorgen. 08.00 uur (!)

Mert had zijn eerste wedstrijd. En dat was heel speciaal voor hem. Hij heeft er drie nachten niet van geslapen. En toen bleek dat het allemaal veel grotere jongens waren. En dat geeft niet, maar de pruts-leider besteedde totaal geen aandacht aan hem. Samen met een ander jochie van vijf werden ze aan hun lot overgelaten. En dat was NIET leuk. Vond Mert. Met als gevolg dat hij om negen uur met tranen in de ogen aangaf naar huis te willen gaan. En dat heeft Fatma toen maar gedaan. En die leider... Daar praat ik nog wel even mee. Dat geeft geen pas om zo'n knaapje wel uit te nodigen en vervolgens straal te negeren. Als je spelers genoeg hebt. Waar je blijkbaar eerst niet zeker over bent.  Lul de behanger.
Zo kun je kinderen op slag een sport tegen maken.

Helaas...

FF zitten mag ook.

Het blijft een teddybeer

Actie. Mert is fanatiek

Net echt al he?

Langs de lijn ...

Kun je mooie foto's maken. Gewoon met de smartphone. Van prachtig avondlicht in Monetachtige schakeringen. Woensdag neem ik mijn echte camera mee. Kan ik ook Mert wat scherper in beeld krijgen met mijn zoomlens.

Langs de lijn...

Genieten van kleine jongetjes die de eerste beginselen van de edele voetbalsport krijgen bijgebracht. Het was de eerste keer dat ik mijn zoon vergezelde naar de training. Hij telt de nachtjes af. Echt enthousiast is hij. En hij doet het ook leuk. Het is een schitterend gezicht om die kleine jochies met een grote bal te zien worstelen die tussen schoteltjes door moet, of die in het doel moet worden geschopt. En bij het partijtje ging Mert hard onderuit in een botsing met een ander ventje. Zo hard... dat hij moest huilen. En de trainer, een gemoedelijke kerel, troostte hem en gaf hem als beloning een penalty... En die zat.

Later vroeg ik hem of hij niet bij mij had willen komen tijdens de huilpartij: "Natuurlijk niet papa... Op voetbal ga je toch niet naar de vader..."

Nee zeg. Stel je voor.