8 November...

... is de datum die voor altijd verbonden blijft met de verjaardag van mijn tante Dit. Zo noemden wij haar. Ze heette eigenlijk Dirkje, maar waarschijnlijk vond ze tante Dirkje niet goed klinken of hing er voor haar een bepaalde lading aan. In die tijd werd iedereen immers vernoemd naar een of andere grootvader of diens broer. En als er dan een meisje werd geboren dan werd de naam gewoon vervrouwelijkt.

In Lemmer lopen nogal wat vrouwelijke quivalenten van jan, Piet en Klaas. Dat werd dan gewoon Jantje, Pietje of Klaasje. Het is echt waar...

Of dit bij tante Dit het geval was weet ik niet, want ik kan het niet meer aan haar vragen. Maart 2009 overleed ze. En de precieze datum weet ik niet eens. Haar verjaardag wel. Want dat was jaren en jaren een familietreffen van de eerste orde. Niet alleen de bijna voltallige familie troffen we in Drachten, maar ook een deel van het grote netwerk wat tante en oom om zich heen hadden verzameld. En dan was het feest. Goed van eten en drinken. Vooral van drinken, want mijn familie kon dat. En kan dat eigenlijk nog wel... Zoals mijn beste oom op zijn weblog schreef:" De Beerenburg vloeide rijkelijk..." We bleven soms ook allemaal slapen. En dat was maar goed ook.

Tante Dit heeft jaren lang de zorg voor haar moeder, mijn grootmoeder op zich genomen. Tot aan haar overlijden in 1998.
Een familiebezoek aan Drachten werd in die jaren een dubbel bezoek. Naar oma in haar aanleunwoninkje en later verzorgingsflat en naar tante en oom een paar honderd meter verderop.

Onvergetelijke tijden. Nu zijn er van de oorspronkelijke vijf kinderen van oma reeds twee overleden en een andere is met de familie gebrouilleerd.

Ik wil besluiten met de woorden van mijn gewaardeerde oom B., die vandaag op zijn weblog ook een stukje schreef over tante Dit: (Zijn schoonzuster)

"De wereld kleurt altijd een beetje anders als er bepaalde mensen wegvallen, er ontstaat een gat en dat voel je nog steeds als je het huis in Drachten binnenkomt. Gelukkig maar anders zou ze voor niets geleefd hebben."

En... Zo is het maar net. Als er zulke woorden over je worden geschreven heb je het niet zo gek gedaan.

Mijn vader...

... Heeft sinds een aantal weken een eigen weblog. Hij is een liefhebber van proza en poezie en publiceert een aantal keren per week iets van zijn eigen werk. Ook schrijft hij over zaken die hem bezig houden. Het resultaat is een lezenswaardig weblog.

Pa is geboren in Lemmer en is dus een rasechte Fries. Hij is de Friese taal ook machtig, want daarin is hij opgevoed. Tweetaligheid dus al in de dertiger jaren, want pa is van 1929.

Op zijn zeventiende jaar heeft hij zijn vleugels uitgeslagen is is de wijde wereld ingetrokken. Wijd... ja, naar Amsterdam. En daar heeft hij een tiental jaren gewerkt, gewoond en geleefd. En zijn vrouw ontmoet, waar hij al bijna 55 jaar mee is getrouwd. Mijn moeder dus.

Pa woont dus al vanaf eind veertiger jaren niet meer in Lemmer. Natuurlijk gingen we er regelmatig naar toe. Ook ikzelf, want oma woonde daar natuurlijk. En Lemmer ken ik goed. Echter als bezoeker, als kleinkind van grootmoeder.  Niet als Fries. Want met een Friese vader, een Amsterdamse moeder en een Enschedees geboortehuis ben je eigenlijk geen van allen. Ik versta de Friese taal, ken de nodige uitdrukkingen, kan het ook wel lezen, maar spreken niet.

Vorige week kwam pa aanzetten met een boek. Het boek heet LE, en dat duidt op de afkorting die op de Lemster schepen staat. Lemmer was vroeger een vissersplaats en (ook nu nog) een haven voor de binnenscheepvaart. Dus LE kom je ook nu nog  tegen.
Het boek bevat teksten over Lemmer door mijn vader geschreven. In een mooi proza. Doorspekt met Friese uitdrukkingen en je 'proeft' het Lemmer uit die tijd. Een vriend van hem heeft het bewerkt en in een boek vastgelegd. De teksten zijn met een mooi lettertype en een passende achtergrondillustratie afgedrukt. En het geheel is ingebonden in een boek op handgeschept papier. Vervaardigd in de Papiermolen 'De Schoolmeester' te Westzaan.

Een uitgave in eigen beheer dus. Een uniek stukje boekdrukkunst zoals Laurens Janszoon Costers dat voor ogen moet hebben gehad.

Op het weblog van pa hebben we de laatste dagen de teksten overgenomen, geïllustreerd met foto's van het origineel. Erg mooi.

Voor de geïnteresseerden: Klik <<hier>>