Eerbetoon aan een snoeppotje

Dit Delftsblauwe potje staat bij mijn moeder op de kast. Voor de sier. Ze heeft het uit de nalatenschap van mijn grootmoeder uit Friesland. Het bewuste potje stond daar altijd op een klein ladenkasje. In een hoekje. Naast de mooie theekopjes en het warmhoudlichtje voor de theepot. In de drie laatjes daaronder zaten oma's kerkboekjes, opa's zondagse sigaren en verder naar ik meen sjaaltjes en handschoenen. En ongetwijfeld nog veel meer, maar dat ben ik vergeten.  Als kind mochten we altijd in oma's laatjes snuffelen. Het was een superoma.

Terugkomend op het snoeppotje: een van de eerste dingen die we altijd deden als we bij oma op visite kwamen was het dekseltje lichten en dan zat het vol met muntdropjes en hartjes. Suikerhartjes. Met een ingestanste tekst. En daar mochten we zonder te vragen van pakken.  En dit was een wetmatigheid. Nooit hebben we tevergeefs in het potje gekeken. Altijd hartjes en dropjes. Zonder mankeren. Zonder uitzonderingen. Oma hield van regelmaat. En van voorspelbaarheid. Geen verkeerde eigenschappen.

Niet echt wereldschokkend hè zo'n verhaal? Toch een kleine dierbare herinnering die naar boven kwam toen ik gisteren het potje zag staan. Ik was het al helemaal vergeten. Oma is al 20 jaar niet meer... En ik heb ook echt in twintig jaar niet meer aan dat potje gedacht. Tot gisteren. Geflankeerd door twee even Delftsblauwe vaasjes. En opeens gaat er dan een laatje open in je hoofd... Vandaar dat ik het maar even opschrijf. En er een fotootje van heb gemaakt...

Potje...

De nieuwe tijd

Mijn grootmoeder breide sokken. Altijd en overal. Voor iedereen. Ik zag haar eigenlijk doorlopend met vier breinaalden en een knot wol. En als ze half klaar waren moest je ze passen. En daar had je op dat moment nooit zin in. Nooit vergeet ik de onaangename sensatie van een sok die over je voet werd getrokken met de vier breinaalden er nog in...
Oma heeft ontelbare paren sokken vervaardigd. En ik weet dat sommige familieleden ze nog steeds dragen. Onverslijtbaar. Ikzelf heb ze gehad in het oranje, blauw, groen en zwart.
Het is een uitstervend ambacht. Sokken breien. En onderhouden. Want naast het breien van sokken was er ook een stopmand. Waarin sokken zaten die kapot waren. Op de hak of teen. En die stopte ze met oneindig geduld.

Ik denk dat mijn kinderen niet meer leren hoe ze sokken moeten breien. Ik weet het wel zeker. Ze kopen ze op de markt of in de textielsuper. Vijf paar voor vijf euro. Of erger.
En als ze ooit gaan breien, dan gaat het vast op de manier zoals hieronder staat weergegeven.

Ter nagedachtenis aan mijn oma. Ze overleed in 1998. Oud en de dagen moe...