Dit jaar gaan we weer. Op reis naar Turkije. Het land van Fatma. Het land van de voorouders van Mert en Ebru. Het land waar je schitterende vakanties kunt houden.
Dit jaar gaan we vier weken. Misschien een paar dagen langer of korter. En ik zal er weer verslag van doen. Van de reis. Van de overnachtingen. Van de bezienswaardigheden. Van de belevenissen.
Laten we hopen dat de reis zonder ongelukken zal gaan verlopen. Daar is een Turkse uitdrukking voor. Welke ik nog een keer zal posten.
Mijn weblog over het leven nu zonder Sjoerd (Quil) die op 24 februari 2010 overleed aan de gevolgen van leukemie (AML). Over leven zonder Sjoerd, maar met alle herinneringen aan hem, met mijn gezin, met mijn werk, met mijn familie en met mijn vrienden. Over leven met dagelijkse- en minder dagelijkse dingen. Over leven met humor, boeken, televisie, actualiteit en andere zaken die de moeite waard zijn.
zaterdag 29 juni 2019
Abonneren op:
Posts (Atom)
Rijen…
… Bij de Bulgaarse grens 2 uren in de rij, bij de Servische grens twee uren en bij de Hongaarse grens 4,5 uur. Orban wil geen vreemdelingen...

-
We schrijven 1977. Ik weet het: dat is inmiddels 41 jaar geleden. En ik was toen 14 jaar oud. En had een vriendinnetje. En niet zoveel...
-
… Bij de Bulgaarse grens 2 uren in de rij, bij de Servische grens twee uren en bij de Hongaarse grens 4,5 uur. Orban wil geen vreemdelingen...
-
Er is nu ook legotape. Een rol plaktape met lego-nopjes zodat je ook verticaal kunt werken. Iets in mij zegt dat dit op scholen wel eens een...